Üroloji asistanıyım ve son senemdeyim. Uzmanlığa son bir iki ay kalmışken hala hafta sonu nöbetindeyim. Birkaç ay sonra nereye gideceğim belli değil. Kurulu bir düzenden ve doğal bir yaşantıdan mahsurum. Artık hasta yakınlarından nefret etmeye başladığım, niçin kime neden hizmet ettiğimi anlamadığım bu meslekte almış olduğum arabanın borcunu bile hala ödememişken sizlerin ve tıp öğrencisi arkadaşların isyankâr tavırlarını gördüm. Okudum okudukça üzüldüm ve sessizce kimse duymadan a...